NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Może też przez dziewięć godzin oglądaliście serial Stranger Things 2.
Jestem podekscytowany, zszokowany, ale i potwornie wściekły.
Nie na serial, tylko na to, że nie ma więcej odcinków do obejrzenia.
Jestem też zasmucony losem kota Mews.
No i mam wiele pytań, tak samo jak wy.
W trakcie naszego programu będziemy omawiać najróżniejsze rzeczy
z ekipą, braćmi Duffer i Shawnem Levy.
Dowiemy się, dlaczego nie dali mi roli w serialu.
Jestem Jim Rash.
Zaczynamy program Beyond Stranger Things.
Chwila, jeszcze nie.
Najpierw podam ważny komunikat.
Jeśli oglądacie program, a nie widzieliście sezonu drugiego,
to popełniacie poważny błąd.
Będzie dużo spoilerów - nie mówcie, że nie ostrzegałem.
WITAMY W HAWKINS
W SZOKU
Witam na naszej niekończącej się dyskusji. Cieszę się, że mój wstęp was rozbawił.
Witam przy stole.
Jest z nami...
GOSPODARZ
Millie Bobby Brown - Jedenastka,
Finn Wolfhard, który gra Mike’a,
producent i reżyser wielu odcinków Shawn Levy
oraz twórcy serialu, bracia Duffers - Matt i Ross.
Witajcie w naszym programie.
Chciałbym zacząć od Millie i balu.
- Oczywiście. - Nie ma lepszego tematu.
Już się cieszę.
Muszę ustalić kilka faktów. Chciałbym zapytać,
czy od samego początku chcieliście,
- aby bal kończył sezon? - Tak.
No dobrze.
- Poważnie? - Gdy zaczęliśmy zdjęcia, spytałem:
„Serio chcecie zakończyć sezon balem zimowym?”.
A oni: „Jasne”.
„No to sobie poczekam”.
To był jeden z pierwszych pomysłów.
TWÓRCA / PISARZ / REŻYSER
Film miał iść w tym kierunku. Tam mieli się też zejść Mike i Nastka.
Nastąpiło to odcinek wcześniej.
Chcieliśmy ich przetrzymać.
To by było szaleństwo.
- To by była... - Przesada.
- Widzowie by się rozkleili. - Zbyt szalone.
Nie byłoby efektownego wejścia Jedenastki.
Tak.
Oba wejścia spełniały inną rolę.
Zgadza się.
Porozmawiamy o tym później.
Pokazaliśmy różne oblicza Jedenastki.
Z jednej strony jest twardzielką,
a z drugiej wrażliwą dziewczyną, kiedy jest z Mikiem.
Wygląda wtedy ładnie i dziewczęco.
Dzięki temu mamy równowagę.
To fajne, szczególnie dla Finna. Widzi ją w innym świetle.
Mam wrażenie,
że w tym sezonie nie jestem „w nastroju Mike’a”
do końca trzeciego odcinka, gdy zaczynam się interesować.
- Nic ci nie jest? - Raczej nie.
- Co się stało? - Nie wiem.
Jakby jakiś magnes przyciągnął moją deskę.
Wiem, to niedorzeczne.
Pod koniec sezonu
powraca stary Mike.
Wszystko wraca „do normy”, przynajmniej dla niego...
Co to niby znaczy?
Mówię o nim.
Jeżeli chodzi o drugą część,
historia z czasem nabiera
romantycznego wydźwięku.
Jak wam się kręciło tę scenę?
Pozwól, że ja odpowiem.
Kręciliśmy bal przez cztery dni.
Przez dwa dni.
- Ciągle do tego wracaliśmy. - Na stówę.
TWÓRCA / REŻYSER
- Jesteś pewien? - Tak.
- Myślę, że trzy dni. - Tak, trzy.
Jesteście w błędzie - dwa.
Początkowo wszyscy mieliśmy tańczyć i to wszystko.
Ale chciałem podenerwować Caleba.
A ja Sadie.
Poszedłem do Matta i Rossa
i powiedziałem im, żeby nakręcili pocałunek Caleba i Sadie.
Następnego dnia podszedł do nas Matt
i stwierdził: „Dobra, kręcimy to”.
Sadie wpadła w panikę.
Powiedziałam, że to nie takie straszne.
Caleb nie miał nic przeciwko.
- Nieprawda. - Żartuję.
- Zdenerwowałaś ją. - Tak.
Nocowałam u niej i zapytałam: „Boże, jesteś podekscytowana?”.
A ona: „Nawet nie chcę o tym myśleć. Może do tego nie dojdzie.
Zatańczymy i to wszystko”.
Następnego dnia dotarłyśmy na plan.
Gdy Sadie się przebrała, stwierdziła:
„Chyba do tego dojdzie”.
Odpowiedziałam, że się cieszę, i zaczęliśmy tańczyć.
A potem się pocałowaliśmy, bez żadnego namysłu.
Caleb cały czas się szczerzył.
ODRZUTY
- „Będziemy kręcić pocałunek”. - Podobało mu się.
Pewnie nawilżył usta pomadką.
Po trzecim razie się wyluzował.
Jeździliśmy z kamerą wokół nich,
ale nie mogliśmy uchwycić reakcji Caleba.
Więc musieli to powtarzać.
Sadie dawała mu szybkie całusy. Powiedziałam, żeby zwolniła.
Zatytułujmy odcinek „Pocałunek”.
PRODUCENT / REŻYSER
Cały odcinek o pocałunku.
Zdjęcia wydawały się tak długie,
bo byliśmy na sali gimnastycznej, w której było z 40 stopni.
- I statyści zaczęli klaskać. - Tak.
- Pamiętasz? - Klaskali.
- Bili nam brawo, co było dziwne. - Po pocałunku?
Zaczęliśmy tańczyć, a Finn przemówił jak brzuchomówca:
„Uwaga, wchodzę”.
- Nie wierzę. - Przysięgam.
Jeśli dokładnie się przyjrzycie, zobaczycie to na filmie.
- Boże. - Tak powiedział.
Obejrzę tę scenę jeszcze raz.
Muszę sprawdzić, czy tego nie widać i w razie czego wyciąć.
Potem wszyscy zaczęli klaskać.
- To było straszne. - Okropne.
Wolałabyś zero reakcji?
Wolałabym, żeby byli cicho.
Zaczęli przybijać mi piątkę.
A może tylko was wygwizdali?
Chyba wszyscy się zgodzimy, że tekst roku to: „Uwaga, wchodzę”.
Muszę przyznać, że zawsze ciekawiło mnie,
jak znaleziono te niezwykłe dzieciaki.
Zobaczmy kilka ujęć z taśm z przesłuchania.
Oczy na telewizor.
Mam na imię Caleb.
- Boże. - Mam 13 lat.
- Noah Schnapp, dziesięć lat. - Millie Brown.
- Mam 11 lat. - Finn Wolfhard. Jestem chory.
O matko.
Mam 12 lat i mierzę 1,50 m.
Mam na imię Gaten Matarazzo i mam 12 lat.
Jestem dziwny?
Czasami czuję, jakby... Sam nie wiem.
Jakbym gdzieś utknął.
Nie możesz ich zobaczyć.
- Ale deprecha. - Wyglądasz jak Susan Sarandon.
Nie widziałem tego.
Posłuchaj, Nancy.
Posłuchaj.
To najpoważniejsza i najważniejsza rzecz, jaka się zdarzyła.
Widziałam...
Boże.
ich.
Pamiętasz dwa dni temu?
Tę sztuczkę, gdy wyglądało, jakby mój Sokół Millennium leciał?
Z tym że go nie przywiązałem. Naprawdę leciał.
Nie, udowodnię ci.
Ale najpierw przysięgnij, najlepiej jak potrafisz.
Najlepsza przysięga, jaką złożysz.
Przysięgnij najlepiej jak potrafisz.
Stój tam, Nancy.
A teraz zamknij oczy.
Nie wyjdę,
- dopóki nie zamkniesz oczu. - Dobra.
Otwórz je.
Chciałbym, żeby moje przesłuchania tak dobrze wypadały.
Polało się kilka łez.
Byliście dzieciakami. To przykład dla innych aktorów,
że można nagrywać przesłuchanie w łóżku.
Przez iPhone’a.
Będąc chorym.
A obraz nie musi być ostry.
Co to miało być?
Nie mogłem się powstrzymać, by wrócić do chwili,
która była przełomowa w waszym życiu.
Jak się czuliście, przerywając zdjęcia? Jak za pierwszym razem?
Wszystko było już ustalone.
Rozumiem.
Wszystko dokładnie zaplanowane.
Na kolejne lata.
Nie, to było przerażające.
Zaczęliśmy pracę nad drugim sezonem przed premierą pierwszego.
Nie mieliśmy zielonego światła, ale Netflix chciał zacząć produkcję,
więc nie było sposobności,
aby martwić się reakcją fanów, co było nawet miłe.
Ale byliśmy też trochę spanikowani,
czy uda nam się nakręcić drugi sezon, który nie będzie naciągany.
Potrzebowaliśmy historii na kilka lat.
W sezonie pierwszym zaginięcie Willa wprowadzało napięcie.
W drugim nie można było już tego użyć,
ale mieliśmy nowe postaci, które w międzyczasie lepiej poznaliśmy,
głównie podczas pracy z aktorami. Mogliśmy więc pisać pod nich
i połączyć na przykład Millie i Dave’a.
O czym rozmawialiśmy?
Najpierw kolacja, potem deser.
Zawsze.
Takie są zasady.
Tak?
Tak.
Zauważyliście różnicę?
Od początku rozmów na temat sezonu drugiego było jasne,
że chłopcy chcieli, aby był on
bardziej kinematograficzny, bardziej ambitny narracyjnie.
Ale jednocześnie pragnęli pozostać wierni postaciom,
bez względu na rozmach.
Tak.
Sezon drugi bez wątpienia
został nakręcony z dużo większym rozmachem,
ale nadal skupia się wokół postaci, które kochamy.
Nie przestawałem cię szukać.
Codziennie do ciebie dzwoniłem.
- Codziennie przez... - 353 dni.
W drugim sezonie pojawiają się nowe postaci:
Bob, Murray...
Max, Billy i inni.
Mieliście już wcześniej pomysł na nowe postaci?
Dobieraliście je w trakcie zdjęć?
Czy może szukaliście konkretnego typu postaci?
Postaci ewoluowały, ale Billy’ego chcieliśmy od początku.
Potrzebowaliśmy antagonisty.
Steve początkowo go przypominał,
ale poszedł w zupełnie innym kierunku,
więc potrzebny nam był drań,
niereformowalny socjopata.
Przystojniak jak ty łatwo sobie poradzi.
Tego towaru jest pod dostatkiem.
Tak powstała postać Billy’ego. A jeżeli chodzi o Boba,
chcieliśmy, aby Joyce miała gamoniowatego chłopaka.
Myślałem, że takie rzeczy zdarzają się tylko w filmach i komiksach.
Na pewno nie w Hawkins. Lub komuś takiemu jak ty.
- Lub ty. - Tak.
Bob Newby, superbohater.
Bob był...
Początkowe zarysy postaci bywają trochę stereotypowe.
I wtedy pojawił się Sean Astin.
Oczarował nas.
Zawsze byłem jego fanem.
Nagrał się na taśmę.
Od teraz też będę się nagrywał.
Przeglądałem nagrania, gdy nagle…
zobaczyłem Samwise’a.
Poczułem, jakby uderzył we mnie piorun.
Nie miał być sympatyczny.
Poza tym, jego rola miała być niewielka,
ale pojawił się Sean i zaoferował postaci dużo więcej, niż się spodziewaliśmy.
- Jak w przypadku Steve’a. - I Joego.
A więc Bob Mózgownica pomaga im rozwikłać tajemnicę.
To cel gry. Znaleźć punkt X.
A co tam jest? Piracki skarb?
Bob, żadnych pytań.
Chcieliśmy więcej Seana
i jego pozytywnej energii.
Jest dobry dla Joyce.
- Wzruszająca scena. - Miał udzielić rady.
ZA KULISAMI
Pierwsza wersja Boba zakłada,
że daje Willowi poradę.
Spojrzałem na niego,
na tę jego głupią japę i powiedziałem: „Idź sobie!”.
Okazuje się straszna w skutkach.
„Idź sobie!”
Muszę o coś zapytać,
bo to ciekawa scena.
Oglądając ją,
zastanawiałem się, czy Bob jest zły.
- Naprawdę? - Już wyjaśniam.
Zupełnie jakby coś przeczuwał. Mówi: „Przestań i skonfrontuj się z nim”.
Przez chwilę się zastanawiałem, czy to było zamierzone.
Nie, Bob po prostu nie ma pojęcia.
Skąd miałby wiedzieć? Nie możesz go o to posądzać.
Racja.
Ważną rolę w nowym sezonie
odgrywa twój rozwój osobisty
i stawanie się osobą,
którą miałaś się stać.
Znajdujesz się w chacie Hoppera.
Spędziłaś dużo czasu z Davidem Harbourem.
Jak to wspominasz?
Sceny z Davidem były interesujące i zabawne.
A bez niego?
Siedziałam i oglądałam tasiemce.
Opychałam się waflami.
Boże...
- Odnalazłam Mike’a. - Biedna Millie.
Zakładałam i ściągałam opaskę.
Naprawdę czułam się jak Jedenastka,
jakbym gdzieś utknęła.
Natomiast każda scena z Davidem
była elektryzująca i śmieszna,
bo roztaczał wokół siebie
niesamowitą energię,
dodawał scenie wielkości.
Nawzajem odbijaliśmy piłeczkę.
Rzucał jakieś zdanie, a ja się odcinałam.
Po czym przychodził Shawn albo bracia Duffer i mówili:
„Spuśćcie z tonu. Uspokójcie się”.
Jak tylko pojawił się pomysł,
aby większa część drugiego sezonu
poświęcona była relacji Jedenastki z Hopperem,
wiedzieliśmy, że czeka nas Starcie tytanów.
Kłamiesz!
Nieprawda! Chronię, karmię i edukuję!
W zamian proszę, byś przestrzegała trzech prostych zasad.
Trzech. I wiesz co?
Nawet tego nie potrafisz!
Doprowadzali się nawzajem do szału.
Moc przeciwko mocy.
A gdy kręcisz kłótnię…
Prawdziwa moc...
Jedenastka posiada moc…
David Harbour niestety nie mógł do nas dołączyć,
ale zobaczmy, co mówi na temat Hoppera.
Przyznam, że jestem przeszczęśliwy,
że Hopper może być mężczyzną w takim samym stopniu jak ojcem.
Nie chciałbym stać się ojcem z Pełnej chaty,
uroczym i kochanym w stosunku do dzieci,
ale zupełnie pozbawionym indywidualności.
To, co lubię w Hopperze,
to jego subtelna i nieudolna próba manipulacji Jedenastki
po tym jak daje ciała.
Wraca do domu ze słodyczami na Halloween,
i użala się nad sobą w stylu: „Będę tu siedział sam i jadł cukierki.
Mogę przytyć albo dostać zawału, a ciebie to nie obchodzi”.
Myślę, że to typowe zachowanie ojca.
Mój tata też taki był.
Jest opiekuńczy w stosunku do Nastki.
Jeżeli chodzi o nią i Mike’a,
o uczucie, które ich łączy,
to wydaje mi się, że Hopper nie chce, aby dorosła.
I całowała się z chłopakami.
Brawo.
No proszę.
Tworzycie w filmie relację córki z ojcem
w stylu Papierowego bohatera.
Dlatego w zeszłym roku zostawiał wafle w pudełku.
Złe samopoczucie Willa oraz relacja Jedenastki z Hopperem.
Te dwa pomysły określały nowy sezon.
Byliśmy nimi podekscytowani,
szczególnie wątkiem Jedenastki.
W sezonie pierwszym czuje się nieswojo,
przypomina istotę pozaziemską,
którą opiekują się chłopcy.
- Teraz chcieliśmy... - Nadać jej ludzki wymiar.
I ukazać proces dorastania.
Odnalazła się w tym świecie, ale nadal dojrzewa.
Będąc dorastającą młodą kobietą,
czuje się uwięziona i osamotniona.
- Oraz... - Znudzona.
- Buntownicza. - Miotają tobą uczucia,
ale posiadasz również moc.
A więc wiedzieliśmy, że kiedyś wpadnie w furię.
To był jeden z pierwszych podstawowych elementów.
Shawn reżyserował tę scenę.
Jedna z moich ulubionych.
A także pełna pikanterii, bo mamy Millie i Davida Harboura.
Oboje są niesamowici.
Scena jest świetnie napisana.
Jedenastka rzuca w niej słownikiem i popycha kanapę.
Ale na pomysł trzaskania drzwiami
wpadliśmy podczas kręcenia zdjęć.
Uwielbiam go.
Ekipa od efektów specjalnych musiała to obmyślić w locie.
Ale okna wysadziliście naprawdę.
- Zgadza się. - To było chore.
Żadnych efektów wizualnych.
Davidowi nic nie groziło?
Wiedzieliśmy, że będzie odwrócony do drzwi,
więc osłoniliśmy mu twarz.
Nie chciał dublera.
To się działo naprawdę.
Dlatego tak dobrze wyszło.
Finn, jak postrzegasz Mike’a w Stranger Things
i w Stranger Things 2?
W pierwszym sezonie odgrywasz rolę lidera, w drugim jesteś odseparowany od Nastki.
Mówimy na niego „emo-Mike”.
Tak go nazywamy na planie.
Problem polega na tym,
że Mike nie ma już nikogo,
komu mógłby zaimponować.
Chłopcy z wiekiem przestają grać w D&D, więc nie może im tym zaimponować.
A co wiek ma wspólnego z tą grą?
Nadal w to grasz.
- A w sezonie drugim gramy w D&D? - No nie.
Gracie w salonie.
Właśnie.
Mówię tylko, że dorosły też może sobie pograć w D&D.
Tak, ale...
Mówisz o sobie, Matt?
Nie...
W 1984 roku
Dustin i Lucas chcą grać
w gry komputerowe.
Mike nie może zaimponować nikomu znalezieniem zaginionego dzieciaka,
czy zdobyciem dziewczyny.
Nie może nic zrobić.
A więc zamienia się w samotnika
i przestaje się rozwijać,
ponieważ wydaje mu się,
że nie ma nikogo, do kogo mógłby zwrócić się w potrzebie.
Mike’owi trudno powrócić do normalności, tak samo zresztą jak Willowi.
Dlatego się do siebie zbliżacie.
Te postaci ponownie się ożywiają, jakby odnalazły swoje miejsce.
Jakby znowu mogły kogoś ocalić.
Jeśli mamy zwariować, to zróbmy to razem.
Tak.
Zwariujmy razem.
Oprócz nowych postaci pojawia się też nowy czarny charakter.
Łupieżca umysłów.
Nowy stwór, który w drugim sezonie
staje się większy, silniejszy, potężniejszy.
Porozmawiajmy o tym.
Jak już wspominałem,
musieliśmy przygotować grunt.
W sezonie pierwszym wyobrażaliśmy sobie Demogorgona
jako rekina z filmu Szczęki.
Ale zamiast być pod wodą,
znajduje się w innym wymiarze.
Może wyjść z wody, złapać ofiarę i wciągnąć ją pod wodę.
W ten sposób...
myśleliśmy o Demogorgonie w sezonie pierwszym.
Ale gdy zaczęliśmy rozmawiać o sezonie drugim,
doszliśmy do wniosku, że rekin działa instynktownie.
Zastanawialiśmy się, co by było, gdyby stwór z innego świata mógł czuć?
Tak stworzyliśmy łupieżcę umysłów.
Rozmawialiśmy o Voldemorcie, o podtrzymywaniu historii.
Potrzebne jest zagrożenie, sam rekin nie wystarczy.
Potrzebny jest stwór, który myśli, ma plany i cele.
Ale nie można ich zrozumieć.
Podobnie jak w horrorze lovecraftowskim.
To jak kosmiczny horror. Mamy w nim istotę z innego wymiaru,
której intencje są dla ludzi niezrozumiałe.
Podobał nam się pomysł inteligencji zbiorowej,
ale nazwę dla potwora znaleźliśmy później.
Tak jak dzieciaki, mówiliśmy o potworze z cieni.
Przyglądaliśmy się potworom z gry Dungeons & Dragons.
Przez parę miesięcy.
A potem natknęliśmy się na postać łupieżcy umysłów.
Zapomniałem o nim.
- Przypominał... - To samo zrobiliśmy z drugą stroną.
Nazywaliśmy ją spodem.
Chyba nikt nie wie, że druga strona
- to po prostu „spód”. - W scenariuszu?
W pierwszym sezonie.
Ale teraz już nie.
- Na planie tak mówiliśmy. - Postaci nazywały ją drugą stroną,
więc taka nazwa się przyjęła.
Niektóre ujęcia to odzwierciedlają. Są fenomenalne.
Chciałbym poruszyć jeszcze dwa ważne wątki.
Porozmawiajmy najpierw o metamorfozie i rozwoju Jedenastki.
Poświęcony jest temu jeden odcinek,
wyjątkowy pod wieloma względami.
Jest jak powieść.
Zabiera nas w kolejną podróż,
która okazuje się kluczowa,
jeżeli chodzi o powrót Nastki i wypełnienie przez nią misji.
Dla nas wszystkich było to ciekawym doświadczeniem.
Mogliśmy ukazać inne odcienie tej historii.
Odwoływaliśmy się do pełnych realizmu filmów lat 80.,
aby uchwycić klimat.
WOJOWNICY
Pragnęliśmy wyjść trochę poza granice Hawkins.
Można powiedzieć, że oddaliście mały hołd kinu z tego okresu.
Weźmy na przykład...
fizyczną metamorfozę Jedenastki.
Wyglądasz jak Ally Sheedy z Klubu winowajców.
Porozmawiamy o twojej przemianie,
a potem przejdziemy do...
- Punkówy. - Nie mogę się doczekać.
- Jedenastka jako punkówa. - Tak jest.
- To było... - Punkóweczka.
najtrudniejsze 45 minut w moim życiu.
45 minut?
Mam na myśli odcinek.
Skrzywdziłeś mamę.
To było niezwykle trudne, głównie pod względem emocjonalnym.
Ludzie mówiąc o tej scenie, nie zdają sobie sprawy, jaka była trudna.
Najtrudniejszą sceną odcinka siódmego była scena z tatą.
Szlochałam przez 45 minut w łazience
po skończeniu zdjęć.
Zmierz się z własnym bólem.
Nosisz w sobie okropną ranę.
Byłam bardzo zdenerwowana.
Nie jestem co prawda Jedenastką, ale bardzo to przeżyłam.
Było mi ciężko.
To był bardzo trudny odcinek.
Przestań bawić się kostkami.
Miałem to powiedzieć.
- Też mam kostkę. - I również się nią bawisz.
To mały Duffer.
Ona opowiada nam o traumie...
- A ty robisz tak. - Moja kolej?
Jeszcze zacznij nucić.
Skąd się wzięła ta emocjonalność?
- Chodzi o twoją więź z Jedenastką? - Z tatą.
- Tak, mówię o tej scenie. - Tak.
Nie wiedziałem, że scena była dla ciebie tak trudna,
ale nawet gdy oglądaliśmy ją po raz pierwszy...
Wchodzi Modine
i nagle wraca Brenner.
Scena jest naprawdę niepokojąca, ale w stylu serialu.
Wszystko prowadzi Nastkę do finału,
jakim jest zamknięcie przejścia.
To z kolei oznacza ujarzmienie „złości”.
Ale to mi się udaje. Przeciągałam wymiotowanie.
Było mi niedobrze
w tej klatce.
Czułam to w gardle.
„Przeciągałaś” wymioty?
Złość i wymiociny.
Pamiętasz, jakie miałam mdłości?
Klatka była zawieszona i się kołysała.
I to bardzo.
Znajdowałam się na...
Na platformie. Nie ma na to seksownej nazwy.
Platforma zaczęła się kołysać, więc krzyczałam, że chcę zejść.
Musiałam usiąść, bo było mi niedobrze.
Dzięki tobie każdy aktor powie teraz: „Mam przeciągnąć wymioty?”.
- Co to w ogóle znaczy? - Wiem tylko, że teraz to będzie hit.
Technika aktorska Millie Bobby Brown.
Będziemy teraz prosić aktorów: „Przeciągnij wymioty”.
Ciekawe, co zrobią.
I tym akcentem kończymy.
Moglibyśmy gadać do rana.
Dziękuję, że przyszliście, by ze mną porozmawiać.
Dzięki.
Nie tylko będziemy kontynuować rozmowę z nowymi gośćmi,
ale nie musicie nawet na nią czekać,
bo kolejny odcinek już za chwilę.
Uprzedzam, że będę w tym samym swetrze.
Dziękuję.
Przeciągnąłem wymioty.
Napisy: Monika Bartz